SZTUKA ARCHITEKTURA MALARSTWO RZEZBIARSTWO FOTOGRAFIA

Ksiazka zostala napisana z mysla o kolekcjonerach i wszystkich milosnikach secesji. Ukazuje swiat belle époque z wszelkimi jej akcesoriami, odkrywa piekno oryginalnych zabytków swiadczacych o kunszcie ich twórców, pomaga je zidentyfikowac, zrozumiec i ocenic. Zawiera równiez cenne wskazówki dla tych, którzy pragna obecnie urzadzic wnetrze w duchu secesji.

Ten tom poswiecony jest glównie malarstwu impresjonistycznemu i postimpresjonistycznemu. Twórcy tacy jak Manet, Monet, Renoir, Degas, Pissarro poczatkowo niezrozumiali i wysmiewani stali sie z czasem jednymi z najbardziej lubianych i znanych artystów w dziejach sztuki. Ich pogodne, pelne jasnych barw malarstwo wzbudza nieodmiennie zachwyt widzów, podobnie jak obrazy wloskich macchaioli, Seurata. Zaczynaja sie pojawiac tendencje zwiastujace narodziny awangardy widoczne w sztuce Cezanne?a, van Gogha, Gauguina. Obok rozwija sie sztuka secesyjna, której dekoracyjna, wygieta linia zauwazalna juz w twórczosci Toulouse-Lautreca, w pelni dochodzi do glosu w obrazach Muncha, Klimta, w architekturze Gaudiego, Wagnera, Horty, van de Veldego.

Temat transformacji nieprzedstawiajacego obrazu sztalugowego jest w niniejszej ksiazce rozpatrywany w perspektywie terminu ?ikonoklastyczny obraz otwarty" oraz przez pryzmat de(kon)struowania tradycyjnych konwencji, powiazanych z antropologicznie ufundowanymi mechanizmami widzenia. De(kon)strukcja jest w tym przypadku rozumiana jako ?badanie podstaw", czyli analizowanie konstrukcji ugruntowujacych zachodnioeuropejski swiatopoglad i modele myslenia, które wplynely takze na sztuke, aspekty ikonoklastyczne okazuja sie zas twórcze, a nie niszczycielskie. Od czasów Jacksona Pollocka transformacje tego rodzaju zyskuja szczególna intensywnosc, prowadzac do tego, ze obraz nieprzedstawiajacy staje sie fenomenem coraz bardziej autorefleksyjnym i samoswiadomym. Procesy te przebiegaja w niezwykle specyficznych warunkach: zarówno tzw. kryzysu reprezentacji, jak i w kontekscie toposu konca malarstwa, stajacego sie - paradoksalnie - jego sila napedowa. Wplyw na przebieg wielu opisanych przemian ma równiez fakt, ze zachodza one w tzw. krajobrazie postgreenbergianskim - malarstwo sztalugowe zostalo w nim utozsamione ze sztuka europejska i wskazane jako fenomen, który nalezy zakwestionowac i przekroczyc

Od wielu lat interesuje sie zwiazkami pomiedzy matematyka, a scislej geometria, i sztuka. Moja nowa ksiazka bedzie pewnym podsumowaniem moich zainteresowan i obserwacji. Chce w niej opowiedziec w jaki sposób ja widze te zwiazki, gdzie je widze i jak je rozumiem. Zamierzam pisac o tym co mnie najbardziej interesuje, czyli o sztuce islamu, dalekowschodnich kratach, geometrii w dawnej Japonii, sztuce celtyckiej i pewnie paru innych rzeczach. O geometrii i sztuce mozna mówic na wiele sposobów. W tej ksiazce interesuja mnie glównie konstrukcje geometryczne i odpowiedz na pytanie &ldquojak twórcy danego ornamentu skonstruowali go, jakich metod i wlasnosci geometrycznych uzywali&rdquo?

Prezentowane artykuly skladaja sie na próbe rekonesansu obejmujacego obszar dramatu i teatru w Austrii od poczatku XX wieku. Ich uklad podyktowany zostal porzadkiem chronologicznym, jednak ? w przekonaniu redaktorów tomu ? rysuja sie tu dwie glówne linie, wyznaczajace tropy lektury: dramat jako obszar dyskursu z austriacka tozsamoscia narodowa oraz problem przemian w zakresie formy i redefi nicji funkcji dramatu/teatru.

"Jak odróznic Moneta od Mondriana? Dlaczego Leonardo da Vinci pozostawil tak wiele nieukonczonych projektów? Jak narodzil sie francuski manieryzm? Dlaczego Napoleon nakazal malarzom, aby rzadziej siegali po tematyke starozytnego Rzymu?

Oszalamiajacy korowód obrazów, rzezb i nazwisk artystów trudnych do przyporzadkowania i oceny sprawia, ze zwiedzanie galerii niejednego przyprawia o zawrót glowy. 50 krótkich i niezwykle wciagajacych esejów to doskonale wprowadzenie do swiata sztuki.

50 opisanych tu teorii odkrywa przed czytelnikiem miedzy innymi tajniki zlotego wieku, malarstwa holenderskiego i arcydziel starozytnego Egiptu. Prezentuje tez najistotniejsze nurty artystyczne, takie jak: minimalizm, surrealizm, pop-art czy sztuke nowych mediów.

Autorka odslania kulisy powstawania happeningu Bed-In Johna Lennona i Yoko Ono, zdradza tajemnice róznic miedzy malarstwem Picassa i Grisa, objasnia, co znajduje sie na slynnym obrazie Krzyk.

Sztuka jest fascynujaca! Ta ksiazka pomoze Ci ja interpretowac i uniknac towarzyskich gaf."

"Jak odróznic Moneta od Mondriana? Dlaczego Leonardo da Vinci pozostawil tak wiele nieukonczonych projektów? Jak narodzil sie francuski manieryzm? Dlaczego Napoleon nakazal malarzom, aby rzadziej siegali po tematyke starozytnego Rzymu?

Oszalamiajacy korowód obrazów, rzezb i nazwisk artystów trudnych do przyporzadkowania i oceny sprawia, ze zwiedzanie galerii niejednego przyprawia o zawrót glowy. 50 krótkich i niezwykle wciagajacych esejów to doskonale wprowadzenie do swiata sztuki.

50 opisanych tu teorii odkrywa przed czytelnikiem miedzy innymi tajniki zlotego wieku, malarstwa holenderskiego i arcydziel starozytnego Egiptu. Prezentuje tez najistotniejsze nurty artystyczne, takie jak: minimalizm, surrealizm, pop-art czy sztuke nowych mediów.

Autorka odslania kulisy powstawania happeningu Bed-In Johna Lennona i Yoko Ono, zdradza tajemnice róznic miedzy malarstwem Picassa i Grisa, objasnia, co znajduje sie na slynnym obrazie Krzyk.

Sztuka jest fascynujaca! Ta ksiazka pomoze Ci ja interpretowac i uniknac towarzyskich gaf."

Publikacja ta oferuje nam znacznie wiecej niz tylko historie wzornictwa. Skladajaca sie z pieciu rozdzialów ksiazka zabiera czytelnika w chronologicznie zaplanowana podróz: od uprzemyslowienia zakladów produkcyjnych w XIX wieku, ruchu modernistycznego i Bauhausu, poprzez trudy i ograniczenia czasów wojny, powojenne ozywienie i wykorzystywanie potencjalu nowych materialów oraz technologii, az po najnowsze trendy we wzornictwie XXI wieku.

We wstepie do ksiazki autor tlumaczy, ze termin film jest okresleniem bardzo pojemnym. To nie tylko obrazy i historie. To takze wynalazki i sprzety, bez których wspólczesne kino by nie istnialo. To równiez czynniki spoleczne, które wplywaly na sposób krecenia filmów i ich tematyke. A przede wszystkim ludzie: rezyserzy, pisarze, aktorzy, technicy. Autor publikacji, David Parkinson, duzo uwagi poswieca poczatkom kina. Przybliza nam twórców pierwszych filmów, opisuje urzadzenia sluzace do projekcji, pisze tez o reakcjach jakie wywolywaly pierwsze pokazy filmowe. Ale kazda ze stu idei stara sie odniesc do wspólczesnosci. Pisze o tym, jak krecono filmy na poczatku XX wieku i porównuje to z kinem wspólczesnym - bogatszym o stuletnie doswiadczenie i poslugujacym sie nowymi technikami i sprzetami. "100 idei, które zmienily film" to harmonijne polaczenie historii i wspólczesnosci. Wiedza o kinie podzielona na rozdzialy mówiace o ideach, z których kazda wniosla lub wnosi cos w sztuke filmowa.

W ostatnich latach grafika rozwija sie w porazajaco szybkim tempie. Malo tego, jest wszedzie, z mniejszymi badz wiekszymi formami graficznymi spotykamy sie na kazdym kroku. Idac ulica mijamy kolorowe plakaty, jadac samochodem nasza uwage przyciagaja wielkie bilboardy, zagladajac do internetu naszym oczom pokazuja sie coraz to ciekawsze graficznie strony... Ale punkt wyjscia jest inny. W pierwszym rozdziale publikacji autorki zajmuja sie...ksiazka. Nazywaja ja "laboratorium dla pisarzy, artystów, projektantów i typografów". I choc media elektroniczne wypieraja czysty druk, on ciagle istnieje i jest podstawa dla wszelkiej grafiki. Autorzy "100 idei, które zmienily projektowanie graficzne" wybieraja te idee, które wedlug nich mialy najwiekszy wplyw na rozwój grafiki. Pisza o formach, kompozycjach, wplywach innych sztuk na projektowanie graficzne, a takze o tym, czym jest grafika dzisiaj i jak sie ja wykorzystuje.

Pierwszy tom 1 "Malarstwa bialo - czerwonego" , bedacy dziewiatym tomem MBC to równie olsniewajaca jak w poprzednich osmiu tomach wizja malarstwa, lecz tym razem malarstwa polskiego, w pasjonujacym ujeciu Waldemara Lysiaka!

0

Ciekawe eseje omawiajace najwspanialsze obrazy malarstwa europejskiego: tlo historyczne biografia twórcy interpretacja dziela liczne ciekawostki dotyczace zarówno obrazu, jak i malarza kolorowe reprodukcje slowniczek wyjasniajacy trudniejsze terminy adresy muzeów, gdzie mozna zobaczyc oryginaly, wraz ze strona internetowa Najbardziej znane dziela, np. Narodziny Wenus Botticellego, Mona Liza Leonarda da Vinci, Stworzenie, Adama Michala Aniola czy Kawiarniany taras na Place du Forum van Gogha i Krzyk Edvarda Muncha.

Co sie dzieje, kiedy patrzymy na obrazy? Jakie wywoluja w nas mysli i skojarzenia? Jak opowiedziec samemu sobie o tym, co widzimy lub czego sie tylko domyslamy? A jak historyk sztuki powinien interpretowac cos, co widzi wyraznie albo ledwo-ledwo, czemu przyglada sie beznamietnie lub z bijacym sercem? Daniel Arasse zaprasza nas na przygode dla oczu. W szesciu krótkich opowiadaniach, przenikliwie opisuje obrazy Tycjana i Velazqueza, Breughla i Tintoretta... Z uporem detektywa poszukuje ukrytych znaczen, które okazuja sie widoczne golym okiem! Te dziela laczy jedno: malarstwo olsniewa nas i dowodzi, ze zwykle nie dostrzegamy tego, co pragnie nam przekazac. Na pierwszy rzut oka nie widac nic! Ale to nic, to w koncu bardzo wiele. Tarcza Achllesa - Na tarczy Achillesa Hefajstos opisal caly swiat. Zawarta w osiemnastej piesni Iliady opowiesc o jej powstawaniu w kuzni Hefajstosa jest pierwszym w historii opisem dziela sztuki. Przed oczyma czytelnika rozwija sie piec kregów z miedzi, cynku, srebra i zlota oraz zawarty na nich swiat: slonce i gwiazdy, ocean, zyzne pola, pastwiska, dwa miasta. Praca i wypoczynek, wojna i wesele. Wszystko to ozywa za sprawa kunsztu boskiego kowala oraz poezji Homera. Sztuki piekne nierzadko wprawiaja nas w zaklopotanie. Obrazy wydaja sie niezrozumiale, trudne, brakuje nam klucza - fascynujacej gawedy, wspomagajacej widzenie. Paul Valéry mawial, ze trzeba przepraszac, kiedy mówimy malarstwie. Jednak ciekawosc i zachwyt, które kaza kreslic obrazy slowem wydaja sie wystarczajacym tego usprawiedliwieniem.

"Sztukatorstwo jako dyscyplina artystyczna na pograniczu rzezby i architektury, znalazlo sie nieco na uboczu glównych nurtów badan nad sztuka nowozytna. A przeciez to w tej wlasnie technice najczesciej powstawaly najbardziej awangardowe dziela o genezie wloskiej. Stiuk, jako material stosunkowo tani i latwy w modelowaniu, stal sie idealnym tworzywem dla artystycznych eksperymentów, które w XVII wieku otwieraly nowe fazy rozwoju rzezby i wystroju wnetrz. Ksiazka Siedemnastowieczne sztukaterie w Malopolsce (powstala na bazie pracy doktorskiej, wyróznionej prestizowa nagroda im. ks. prof. Szczesnego Dettloffa) zawiera pierwsze syntetyczne omówienie tego zagadnienia w stuleciu jego najwiekszego rozkwitu, ukazane na obszernym tle dziejów swiatowego sztukatorstwa oraz jego uwarunkowan technologicznych. Zawiera omówienia twórczosci zarówno najwazniejszych sztukatorów - m.in. Jana Trevana, Jana Chrziciciela Falconiego, Baltazara Fontany, jak i wielu artystów wczesniej nieznanych."

Album zawiera 126 dziewietnastowiecznych grafik pokazujacych balet romantyczny, balety i tance wówczas powstale, przede wszystkim zas artystów, tych bardzo slawnych i tych mniej znanych. Te grafiki sa jedynym i bardzo czesto pieknym artystycznie zapisem tego, co w tym czasie w dziedzinie tanca sie dzialo. W rzeczywistosci sa tez jedynym ikonograficznym dokumentem najwazniejszego okresu w balecie. Widnieja na nich sceny i kroki, ale równiez kostiumy i scenografie. Wszystkie pochodza z prywatnej kolekcji i sa pokazywane po raz pierwszy.

Chociaz w Polsce studiuje sie dziala Corneille`a, Moliera i Racine`a, blizej nieznane pozostaja cytowane przez tych autorów podreczniki dramatopisarskiego rzemiosla. Taka funkcje pelnily traktaty poetyki, pochodzace z czasów panowania Ludwika XIII oraz jego ministra, kardynala de Richelieu, wybitnego mecenasa teatru. To w tych tekstach - na dwadziescia lat przez Nicolasem Boileau - dokonal sie proces krystalizacji nowego, racjonalistycznego systemu reprezentacji. Równoczesnie lektura siedemnastowiecznych traktatów pociaga za soba serie przewartosciowan. Podstawowe intelektualne kategoria uzywane przez twórców klasycystycznego paradygmatu estetycznego jawia sie nam, jako nieredukowalnie obce. Nic, co stanowilo o istocie tamtej mysli, nie jest wspólczesnemu czytelnikowi dane, wszystko natomiast musi stac sie przedmiotem historycznej rekonstrukcji. Tylko taka lektura, prowadzona ze swiadomoscia czasowego i kulturowego dystansu, pozwoli w dalszej perspektywie rozwazyc trwale elementy klasycystycznej epoki.

Analiza filmu autorstwa Jacquesa Daumonta i Michela Marie to znakomity wyklad prowadzony w duchu tzw. teorii francuskiej, która charakteryzuje sie duza erudycyjnoscia i licznymi powiazaniami z teoria literatury. Autorzy postrzegaja analize filmu jako szczególny rodzaj dyskursu o filmie, który nalezy odróznic od teorii filmu, krytyki filmowej i interpretacji. W syntetyczny sposób omawiaja najwazniejsze metody analizy filmu: analize tekstualna, analize narratologiczna, analize dzwieku i obrazu oraz psychoanalize. W toku wykladu wskazuja wady i zalety kazdej z metod oraz omawiaja historie jej powstania i rozwoju. Ksiazke wzbogacaja liczne ilustracje, a takze bogata bibliografia po kazdym rozdziale.

Pytania postawione przez bohatera naszego tomu - niekiedy kilka dekad temu - wciaz prowokuja do szukania odpowiedzi, wizje przyszlosci potwierdzila spoleczna rzeczywistosc, intuicje badawcze znalazly uzasadnienie, a obrana metoda konfrontacji historii i filmu króluje na najznamienitszych uczelniach. Cóz wiecej mozna dodac? Moze tylko to, ze wybory moralne, jakich dokonal Rafal Marszalek na skomplikowanej drodze zawodowej kariery, przyniosly mu zycie spelnione, pelne malowniczych przygód, twórczych inspiracji, trwalych zyciowych sukcesów.
Rafal Marszalek nalezy do nielicznych znawców filmu, którym udalo sie ominac te pulapke.

Pólnocnoamerykanski western to bardzo skonwencjonalizowany gatunek filmowy, w którym zazwyczaj dobro i zlo sa wyraznie zaznaczone. W niniejszej pracy staralem sie udowodnic, ze wizerunek Meksyku i Meksykanów w hollywoodzkich westernach jest w duzej mierze oparty na funkcjonujacych w spoleczenstwie pólnocnoamerykanskim stereotypach, wedlug których Meksykanin to chlop lub bandyta zyjacy w skrajnej biedzie, co sklania go czesto do nikczemnych zachowan. Meksykanki sa namietne i gorace, chetnie i bez skrepowania dziela sie tez swoimi wdziekami, zwlaszcza z Amerykanami. Pogranicze meksykansko-pólnocnoamerykanskie to z kolei obszar zderzenia barbarzynstwa i cywilizacji. Amerykanie, broniac swojej poludniowej granicy, stawiaja tame dla dzikich hord barbarzynców chcacych przeniknac i zniszczyc cywilizacje. Sam Meksyk jest natomiast krajem chaosu i anarchii, gdzie nie panuje zadne stanowione prawo, a jedyna sprawiedliwosc wyplywa z lufy karabinu lub rewolweru. O takim Meksyku i takich Meksykanach opowiadaja hollywoodzkie westerny, o takich stereotypach jest wiec niniejsza ksiazka.

Narodowa Galeria Sztuki w Waszyngtonie, otwarta dla publicznosci w 1941 roku, slynie ze znakomitych zbiorów. Ich zalazek stanowila niezwykla darowizna Andrew W. Mellona, który w 1932 roku zakupil kilka wspanialych dziel z kolekcji nalezacej kiedys do carów Rosji. Z Ermitazu w ówczesnym Leningradzie sprowadzono do Waszyngtonu Madonne Alba Rafaela, Zwiastowanie Jana van Eycka, Wenus przed lustrem Tycjana oraz arcydziela Rembrandta, van Dycka i innych europejskich mistrzów renesansu i XVII stulecia.

Narodowa Galeria Sztuki w Waszyngtonie, otwarta dla publicznosci w 1941 roku, slynie ze znakomitych zbiorów. Ich zalazek stanowila niezwykla darowizna Andrew W. Mellona, który w 1932 roku zakupil kilka wspanialych dziel z kolekcji nalezacej kiedys do carów Rosji. Z Ermitazu w ówczesnym Leningradzie sprowadzono do Waszyngtonu Madonne Alba Rafaela, Zwiastowanie Jana van Eycka, Wenus przed lustrem Tycjana oraz arcydziela Rembrandta, van Dycka i innych europejskich mistrzów renesansu i XVII stulecia.

Renesans po Sredniowieczu Teresy Michalowskiej i Mlodej Polsce Artura Hutnikiewicza jest kolejnym tomem z serii syntez akademickich Wielkiej Historii Literatury Polskiej. Ksiazka od wielu lat funkcjonuje jako niezastapione kompendium dla polonistów, nauczycieli i pracowników nauki. W pracy zostaly omówione renesansowe prady umyslowe, literatura polska i obca, teksty literackie i teoretyczne z przykladami interpunkcji utworów. Na tle europejskiej wspólnoty kulturowej autor zaakceptowal znaczenie w niej osobowosci autorskiej takich polskich twórców, jak Rej, Kochanowski, Modrzewski czy Sep Szarzynski. Zaleta Renesansu jest zywy tok wykladu i piekna polszczyzna.

Opera pod lupa to bogato ilustrowany zbiór krótkich i pelnych pasji felietonów, jakie ukazywaly sie w latach 1996-2007 na lamach Ruchu Muzycznego. Jak pisze autor: Ksiazka ta nie jest przewodnikiem operowym. Przeciwnie, jej lekturze z pewnoscia nie zaszkodzi wczesniejsze przeczytanie odpowiedniego rozdzialu w jednym z popularnych przewodników. Majac w pamieci ogólny zarys tresci danej opery, latwiej bedzie przejsc do nastepnego stopnia wtajemniczenia - spotkania z bohaterami oper, obejrzenia ich `w szlafrokach`, a nawet bez, zbudowania ich portretów psychologicznych i zrozumienia pobudek ich postepowania. W Operze pod lupa przygladamy sie z bliska najslynniejszym bohaterom i twórcom tego swiata - od bajkowych postaci Czarodziejskiego fletu Wolfganga Amadeusza Mozarta po Jokaste z Króla Eypa Igora Strawinskiego - a takze wspanialym kreujacym te postaci wykonawcom.

W drugiej polowie XX wieku, glównie dzieki pracom prof. Jana Bialostockiego, powstala w Uniwersytecie Warszawskim tradycja udostepniania w jezyku polskim klasycznych tekstów o sztuce, pióra wielkich artystów, myslicieli, pisarzy i krytyków. Niniejsza seria prezentujaca dziela, których wiekszosci dotychczas nie przetlumaczono, o niepodwazalnym znaczeniu dla nauk o sztuce i historii kultury, madre, atrakcyjne literacko, piekne stanowi kontynuacje tej tradycji.

Dramat i komedia Teatrów Warszawskich 1868-1880 to ksiazka o fascynujacych latach w dziejach teatru polskiego, nazywanych ?epoka gwiazd". Korzystajac z metody rzetelnej dokumentacji oraz fenomenu wyobrazni, autorka proponuje stopniowe odkrywanie historii dzisiejszego Teatru Narodowego porównane do pracy kamery filmowej, która najpierw sledzi zycie niegdysiejszej Warszawy, a nastepnie plac Teatralny i gmach teatru. Wjezdza do wnetrza, fotografujac poszczególne sale - Teatr Wielki,Teatr Rozmaitosci, gabinet Sergiusza Muchanowa, zatrzymujac sie na zblizeniach prezesa, dyrektorów, dalej rezyserów oraz calego zespolu. Bada proces tworzenia repertuaru, pracy nad przedstawieniami, a potem wraz z publicznoscia uczestniczy w wieczorze teatralnym.

Ryszard Wagner - jedna z najglosniejszych postaci muzyki i dramatu muzycznego w XIX wieku - byl i nadal jest przedmiotem skrajnych opinii, od uwielbienia przez ostra krytyke po czasowy niebyt za wykorzystywanie jego sztuki w czasach nazizmu. Opery i dramaty Wagnera wystawia sie jednak na calym swiecie, z czym nie idzie w parze znajomosc jego pism i pogladów. Tymczasem akurat w tym zakresie dokonuje sie swoista rewaloryzacja ocen Wagnera na podstawie nieznanych lub jeszcze ciagle zbyt slabo znanych pism z ostatniej dekady jego zycia, które rzucaja na niego nowe, odmienne i ciekawe swiatlo.

Droga to niezwykle symboliczny i wieloznaczny skladnik doswiadczanej przez czlowieka przestrzeni. W perspektywie realnoznaczeniowej jest wyrózniajacym elementem posliego krajobrazu, z którym wiaza sie bogate konotacje natury wierzeniowo-magicznej, metaforycznej czy symbolicznej. Droga jako przestrzen publiczna implikuje z kolei specyfike zachowan, mozliwych zdarzen, róznorodnosc uczestników, zarówno z "tego", jak i z "tamtego" swiata. Jest równiez istotna i nosna figura w sztukach plastycznych, literaturze, filmie. Funkcjonuje takze jako wazny skladnik kultu, obecny chocby w fenomenie pielgrzymowania czy "drózek kalwaryjskich" itd.

"Henryk Jurkowski, wybitny specjalista historii teatru i teatru lalek, proponuje szerokie spojrzenie na rytual z punktu widzenia teatrologa, kladac szczególny akcent na znaczenie materialu. Na okolo 300 stronicach tekstu autor umiejetnie przedstawia istotne zagadnienia dotyczace badanej kwestii, dbajac o ilustracje swych tez przykladami pochodzacymi niemalze ze wszystkich zakatków ziemi. Charakter informacyjny pracy Material jako wehikul tresci rytualu wskazuje na jej niebywala wartosc. Przez systematyzacje materialu pochodzacego z róznych kultur prowadzi ona do lepszego i glebszego zrozumienia rozwoju zjawisk kulturowych i powiazania miedzy teatrem a rytualem. Bedzie ona stanowic cenny podrecznik akademicki dla kulturoznawców, religioznawców, teatrologów i etnologów, przekazujacy rzetelna wiedze z historii kultury i sztuki."

Autor opisuje - najpierw w kontekscie fine de siecle´u, nastepnie ustrojów totalitarnych, a w koncu postmodernizmu - zmienna historie euroatlantyckiej moderny muzycznej jako formacji estetycznej; moderny takiej jak wszystkie inne, zarazem jednak innej niz wszystkie. Ksiazka nie odwoluje sie do zalozen konwencjonalnej historii muzyki, towarzyszy jej bowiem refleksja metodologiczna nad sposobami uprawiania historiografii muzyki XX wieku. Ta w oryginalny sposób ujeta historia dwudziestowiecznej moderny muzycznej wprowadza szereg nowych pojec i jest obserwowana przez pryzmat róznych teorii kultury po to, by uchwycic kategorie kontynuacji, nowosci i zmiany jako wartosci, które poszerzyly granice tradycyjnie rozumianej muzycznosci

"Szpetne w sztukach pieknych. Brzydota, deformacja i ekspresja w sztuce nowoczesnej to tom studiów poswieconych glównie sztuce XX wieku. Od czasu wydania w 1853 roku przez profesora Uniwersytetu w Królewcu Karla Rosenkranza Estetyki brzydoty (Aesthetik des Hässlichen), spopularyzowanej w Polsce przez Henryka Struvego (1887), brzydota (szpetne) stala sie kluczowa kategoria estetyczna. Rosenkranz i Struve interpretowali ja jako negacje piekna. Pojecie brzydoty uzyskalo jednak niezalezna pozycje, artysci zas, przedstawiajac szpetne, czesto ujawniali w zdeformowanych, pelnych ekspresji cialach i rzeczach swoiste piekno. Czytelnik znajdzie w ksiazce analizy róznorodnych zjawisk zwiazanych z pojeciem brzydoty w swiatowej, w tym polskiej, sztuce, estetyce i w relacjach miedzy dziedzinami twórczosci. Waloryzacja brzydoty w XX wieku laczyla sie z radykalnymi zmianami stylów, konwencji i postaw artystycznych, by ostatecznie wyprzec tradycyjne pojecie piekna."

Tom stanowi synteze róznych aspektów najbardziej znanego zakresu kultury niderlandzkiej XV wieku - malarstwa i grafiki epoki van Eycka, Rogiera van der Weydena, Memlinga i Boscha. Autor kladzie nacisk na zagadnienia, które szczególnie silnie zajmuja badaczy ostatniego pólwiecza, zwlaszcza na odkrycia i interpretacje z lat 90. XX wieku i poczatku XXI wieku. Ten podrecznik akademicki stanowi wazne kompendium dla historyków i historyków sztuki: w polskiej literaturze fachowej, ani nawet w popularnonaukowej, nie istnieje zadne opracowanie sztuki niderlandzkiej XV wieku, poza wczesniejsza praca Antoniego Ziemby, której niniejsza publikacja jest kontynuacja.

Druga czesc antologii pod redakcja Jana Bialostockiego obejmuje obfitujacy w literature o sztuce wiek XVI - epoke odrodzenia, reformacji i wczesnego manieryzmu. Ksiazka zawiera teksty malarzy, rzezbiarzy i architektów (m.in. Leonarda da Vinci czy Michala Aniola), przywódców religijnych (Lutra i Kalwina), a takze najrozmaitszych myslicieli i filozofów (np. Erazma z Rotterdamu, Giorgia Vasariego). Oddaje glos tym wszystkim, którzy pedzlem, dlutem, ale równiez piórem, tworzyli podwaliny sztuki nowozytnej.

Celem ksiazki, powstalej w wyniku pracy nad zagadnieniami estetycznymi w kulturze japonskiej, jest wejscie na droge poznania i zrozumienia Japonii za posrednictwem zjawiska tragizmu, a zwlaszcza jego estetycznego aspektu. Estetyka bowiem, zwazywszy na jej wyjatkowe miejsce w kulturze tego kraju, stanowi dziedzine wiedzy, która umozliwia zblizenie sie i spojrzenie od wewnatrz na zjawiska konstytuujace swiadomosc kulturowa mieszkanców Japonii. Nie pomniejszajac zatem znaczenia zjawiska tragizmu, bedzie ono przede wszystkim srodkiem, dzieki któremu mozliwe stanie sie zadawanie pytan w obszarze intencjonalnie zawezonym do powstalego na przelomie XVI i XVII w., slynnego japonskiego teatru lalkowego, w swoich poczatkach nazywanego joruri ayatsuri, pózniej ningyo joruri, a obecnie znanego jako bunraku - przedstawianych w nim sztuk, ich poetyki, komponentów widowiska, estetyki. A zatem tytulowy tragizm w japonskim teatrze bunraku stanowil bedzie przede wszystkim rodzaj medium, którego zadaniem stanie sie wywabienie z ukrycia wiedzy o japonskiej kulturze. Obraz niewielkiej czesci, zaledwie fragmentu Japonii, jaki uda nam sie ujrzec poprzez to zjawisko, pomoze zrozumiec to, co postrzegamy w Japonii jako Inne, a raczej sprawi, ze, w mysl Gadamerowskiej hermeneutyki, pozwolimy japonskiej kulturze przemówic do nas pelnym glosem.

"To unikalny przewodnik po najciekawszych budynkach w Polsce, wybudowanych po roku 2000. Posród 101 realizacji renomowanych pracowni architektonicznych, znalazly sie zarówno ekskluzywne wille, jak i domy wybudowane za nieduze pieniadze.

Uwage przyciagaja kolorowe zdjecia nowoczesnych muzeów, przyjaznych uczniom szkól, pieknych ambasad, wiezowców, czy stadionów. W albumie zaprezentowano takze pieczolowicie odnowione zabytki i poddane przeróbkom relikty czasów PRL-u.

Calosc stanowi barwny obraz wspólczesnej polskiej architektury oraz zachete do wycieczek szlakiem nowoczesnych budynków - kazda prezentacje opatrzono dokladnym adresem obiektu."

"Dla renesansowej kultury i sztuki slaska dziela ufundowane przez Heinricha Rybischa maja fundamentalne znaczenie. Podjal on i wzmocnil nowe idee artystyczne, wprowadzone po raz pierwszy do spolecznego obiegu przez biskupa Jana V Thurzo. Z kolei jego dzielo kontynuowal ksiaze Jerzy II Piast, inicjator renesansowej przebudowy zamku w Brzegu.

Podejmowano juz kilka razy próby interpretacji ""fenomenu Rybischa"", glównie w kontekscie wyjatkowego - na tle innych miast Europy srodkowej i Wschodniej - rozmachu jego artystycznych fundacji. Zwracano uwage na jego ""nobilitacje przez sztuke"", która rekompensowac miala wszelkie niedogodnosci plebejskiego pochodzenia, dawac ujscie wielkim ambicjom, nieznajdujacym zaspokojenia w samym awansie materialnym. Ksiazka Katarzyny Sulej podsumowuje wszystkie wczesniejsze rozwazania na ten temat, wprowadzajac jednoczesnie nowe watki: wyksztalcenia akademickiego Rybischa i przyjetej przez niego strategii ""autokreacji""."

"Paryz 1874, Bulwar Kapucynów, w atelier fotograficznym Felixa Nadara grupa artystów, którzy maja radykalnie odmienic oblicze sztuki ? Claude Monet, Alfred Sisley, Pierre-Auguste Renoir, Camille Pissarro, Paul Cézanne, Edgar Degas, Frédéric Bazille ? organizuje wystawe swoich prac. Pokaz odbywa sie w prywatnym lokalu, poniewaz oficjalna instytucja wystawiennicza ? paryski Salon ? odrzucila wiekszosc dziel zgloszonych przez tych malarzy. W ich obrazach ujawnial sie nowy jezyk, zarówno pod wzgledem techniki, jak i tematyki, oraz nowy sposób postrzegania rzeczywistosci.

Wystawa u Nadara wywolala istny skandal. Konserwatywnie nastawieni krytycy sztuki nie posiadali sie z oburzenia i pogardliwie okreslili malowidla jako ?wrazeniowe?, ?impresjonistyczne?, gdyz jawily sie im jako ledwie zaczete szkice, zle skomponowane i nadto ambitne.

W istocie technika pracy, która przyjeli ci malarze, byla calkowicie oryginalna. Wiazala sie z tworzeniem obrazów w plenerze dzieki nowym sprzetom i materialom, takim jak przenosne sztalugi, gotowe do uzycia farby w tubach, wytwarzane w szerokiej gamie wyrazistych kolorów, oraz pedzle z szerokim, plaskim wlosiem, mocowanym metalowym pierscieniem. To nowe podejscie do pracy malarskiej pozwalalo chwytac swiat takim, jaki jest, na ?zywo? ? czy chodzilo o paryskie bulwary, kawiarenki, teatry, dworce kolejowe, wiejskie pejzaze, wybrzeza Sekwany. Na kazdym plótnie igralo swiatlo, usidlone delikatnymi, plynnymi i rozedrganymi pociagnieciami pedzla, którymi nakladano obok siebie czyste, bogate kolory."

Ludnosc pochodzenia zydowskiego miala wielki wplyw na gospodarcze, polityczne i kulturalne oblicze Wroclawia az po schylek trzydziestych lat XX w. Dysponowala znacznymi srodkami finansowymi, co pozwolilo niektórym jej przedstawicielom zgromadzic pokazne kolekcje sztuki, skladajace sie z dziel najwyzszej swiatowej rangi. O powstawaniu, rozkwicie i zmierzchu tych kolekcji traktuje niniejsza ksiazka. Az sie wierzyc nie chce, jakie znakomite obrazy najwybitniejszych artystów francuskich przelomu XIX i XX w. mogli mieszkancy Wroclawia ogladac jeszcze na kilka lat przed wybuchem II wojny swiatowej! W naszych dzisiejszych zbiorach nie ma ani jednego dziela tej klasy.

E.H. Gombrich zyskal miedzynarodowa slawe jako autor Opowiesci o sztuce (The Story of Art); znany jest takze powszechnie ze swojego wkladu do dyskusji nad najwazniejszymi ideami XX wieku. Niniejszy tom zawiera przystepny wybór najwazniejszych i najbardziej charakterystycznych tekstów autora, które wprowadzaja czytelnika w krag przemyslen i teorii dotyczacych wielu fundamentalnych zagadnien, takich jak: natura przedstawiania, psychologia percepcji, interpretacja obrazów, problemy teorii i metody, idee postepu, symbolizm i znaczenie w sztuce. Pisma profesora Gombricha obejmuja trzy glówne dziela: Opowiesc o sztuce (The Story of Art), Sztuka i iluzja (Art and Illusion) oraz Zmysl porzadku (The Sense of Order) oraz dziesiec tomów zebranych esejów i recenzji. Na niniejsza antologie sklada sie wybór pism pochodzacych z wymienionych wyzej ksiazek, a takze szesc innych tekstów, dotad niepublikowanych przez wydawnictwo Phaidon. Dzieki temu czytelnik zostaje wprowadzony w pelen zakres mysli Gombricha. Richard Woodfield napisal wstep, dopelnil ksiazke przypisami i uzupelnil wprowadzeniem do dalszej literatury. Przestrzegajacy zasad racjonalnego argumentowania i tolerancji, Profesor Gombrich byl prawdziwym humanista, zawsze dazacym do zrozumienia i interpretacji dziedzictwa kultury i jego wartosci. W niniejszym zbiorze wiele najwazniejszych zagadnien przedstawionych zostalo w sposób jasny i wyrazisty.

Secesja (Art Nouveau) jest zakorzeniona w miedzynarodowym nurcie artystycznym, który ogarnal Europe i Stany Zjednoczone u zarania XX wieku w buncie przeciw wczesniejszym, XIX-wiecznym stylom akademickim czy eklektycznym. Nowy jezyk artystyczny odrzucal stylistyke przeszlosci, czerpiac inspiracje bezposrednio z natury. Cechowaly go silne akcentowanie konturu, przeobrazanie form, elegancja zdobnicza oraz ekspresyjne i zgrabne operowanie zarówno prosta, jak i falista kreska.